top of page
Ert tú
svarta lambi?
Ert tú klár/klárur at vera tann sum sigur nei?
Vit vilja ikki hava útlendingar at skipa fyri okkum – men vit vilja heldur ikki blaka okkum sjálvi aftur í blóð fyri ein sið, ið hevur mist sína meining.
Vit hava arvað ein mentanarligan skatt men eisini eina byrðu. Í hundraðtals ár hava vit livað av tí, sum havið gav okkum: fisk, grind, sjógvur, lív. Og í hesum siði hava vit staðið saman. Gjøgnum harðar vetrar og longri summar.
Men nú? Verðin er broytt. Vit eru broytt. Og vit noyðast at spyrja okkum sjálv:
Er tað hetta, ið skal eyðkenna okkum í framtíðini?
Ein tjóð, sum enn blóðgar havið? Ella ein tjóð, sum torir at broyta seg uttan at missa seg?
Grindin hevur lært okkum nógv: samhald, ábyrgd, og virðing fyri náttúruni. Men eisini, at hvør tíðir krevja sínar gerðir. Og kanska er tíðin komin at lata grindina fara.
Tað merkir ikki, at vit venda aftur móti okkara egnu. Tað merkir, at vit elska nóg nógv til at tora at endurskoða okkum sjálvi. At síggja, hvat hóskar til okkara nýggju tíð, og hvat vit mugu sleppa.
Eg vil ikki verða mintur sum tann, sum rekur. Eg vil verða minnast sum tann, sum tók støðu.
Ikki tí eg skammist yvir mína mentan. Men tí eg elski hana. Og eg vil, at hon skal vaksa – ikki blot bløða.
Ert tú við mær?
Ikki fyri at boykotta. Ikki fyri at skelda. Men fyri at tosa. Ærligt. Rættiliga. Føroyskt.
Áheitan:
Tað er ikki lætt at seta spurnartekin við siðir, sum tú er vaksin upp við.
Tað krevur dirvi. Tað krevur kærleika til land og fólk. Men júst tí er tað neyðugt.
Vit hava arvað grindadrápið frá teimum, sum komu undan okkum. Teir livdu av tí, og teir doyðu við tí. Men tíðir broytast — og vit skulu ikki bara endurtaka tað, sum var. Vit skulu skilja tað. Og velja aftur. Ella velja nakað nýtt.
Í dag býr annar sannleiki í okkum. Vit síggja, hvussu nógv ótti og stríð grindin upplivir, tá hon verður rikin inn. Vit síggja børnini hyggja burtur, menn hyggja niður, og onkur heldur andanum. Tað er tekin. Og vit mugu lurta.
Tað snýr seg ikki um at snakka niður til forfedrar okkara.
Tað snýr seg um at varðveita tað besta í teimum – og leggja tað, sum ikki longur tænir okkum, afturum.
Tað snýr seg ikki um at gera okkum til betri enn hini.
Men at gera okkum sjálvi betri – við virðing, við samkenslu, og við vilja at finna nýggjar leiðir.
Tað snýr seg ikki um at skammast.
Men um at tora at siga: “Nú er nokk. Tað er tíð at lata grindina fara.”
Vit, sum skriva undir hesa áheitan, eru føroyingar.
Og vit heita á okkara løgting um at taka ábyrgd — ikki bara fyri okkara siðvenjur, men fyri okkara virðir, okkara náttúru, og okkara børn.
Vit vilja framtíð, har Føroyar standa sterkar — men eisini mildar.
Har vit ikki bara verða mint sum tey, ið drupu – men sum tey, ið toraðu at broyta seg.
Tú velur: vil tú varðveita, ella tora at broyta?
Vit velja at tora.
Ert tú við?
Navn og p-tal verða ikki sýnd alment, uttan tú sigur beinleiðis, at tú vilt tað.
bottom of page